Όταν λοιπόν ο άνθρωπος σταματήσει να αμαρτάνει και κλαίει για τις προηγούμενες αμαρτίες του, άρχισε να μπαίνει λογικά και νόμιμα στην πραγματική μετάνοια.

(Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός)

Ο Κύριος, αντί για το ένδυμα της τιμής και της υπερβάλλουσας λαμπρότητας, κοσμήθηκε με το ένδυμα της ταπείνωσης. Γι’ αυτό και κάθε λογική κτίση, όταν βλέπει έναν άνθρωπο να είναι ενδεδυμένος με την ταπεινοφροσύνη, τον προσκυνάει σιωπηλά, για να τιμήσει έτσι τον Δεσπότη Χριστό, τον Οποίο είδε να συναναστρέφεται το ανθρώπινο γένος, ενδεδυμένο μ’ αυτή τη στολή της ταπεινότητας.

(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

Ως εικόνα του Θεού που είναι ο άνθρωπος, λαχταράει για το Θεό και τρέχει με πόθο να ανυψωθεί προς Αυτόν. Με την προσευχή και την υμνωδία ευφραίνεται. Το πνεύμα του αγάλλεται και η καρδιά του σκιρτάει. Όσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο η ψυχή του απογυμνώνεται από τις κοσμικές επιθυμίες και γεμίζει από τα ουράνια αγαθά. Και όσο αποχωρίζεται τα γήινα και τις ηδονές του βίου, τόσο περισσότερο απολαμβάνει την ουράνια ευφροσύνη. Η δοκιμή και η πείρα μάς επιβεβαιώνουν την αλήθεια αυτή.

(Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως)

Η αυτάρκεια έχει διαφορετική σημασία για τον καθένα, ανάλογα με την κατάσταση και τη συνήθεια του σώματος και την ανάγκη που έχει κάθε φορά.

(Άγιος Βασίλειος ο Μέγας)

Ξεχνάμε συχνά ότι δεν είμαστε παρά εφήμεροι επισκέπτες σ’ αυτή τη ζωή, και πρέπει κατά συνέπεια να κατοικούμε μέσα στην προσευχή αδιάκοπα, διότι η προσευχή είναι η ανάσα της ψυχής μας. Η προσευχή προσελκύει ενέργεια από την πηγή της Ζωής, τον Κύριο, ο οποίος περιφρουρεί, διαφυλάττει και τρέφει όλα τα όντα. (Γέροντα Θαδαίου της Βιτόβνιτσα)

Όποιος δεν αγαπά τους εχθρούς, αυτός δεν γνώρισε ακόμη όλο τον πλούτο της χάρης του Κυρίου, ο Οποίος πέθανε στο Σταυρό για τους εχθρούς και μας έδωσε τον Εαυτό Του ως πρότυπο και μας έδωσε την εντολή ν\’ αγαπούμε τους εχθρούς. Ο Κύριος είναι αγάπη. Και μας έδωσε εντολή ν\’ αγαπούμε αλλήλους και ν\’ αγαπούμε τους εχθρούς. Και το Άγιο Πνεύμα μάς διδάσκει αυτή την αγάπη.

(Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης)

Κανείς δεν θα ήταν άπιστος, αν είμαστε πραγματικοί Χριστιανοί· αν φυλάγαμε τις εντολές του Χριστού όταν μας αδικούσαν και όταν μας άρπαζαν τα δικά μας· αν ευλογούσαμε όταν μας έβριζαν· αν ευεργετούσαμε όταν δεινοπαθούσαμε. Κανείς δεν θα ήταν τόσο θηρίο, ώστε να μην τρέξει προς την ευσέβεια, αν από όλους μας ετηρείτο αυτή η τακτική.

(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Η παρακολούθηση του εαυτού μας είναι απαραίτητη –όπως και οι μπακάληδες, εάν δεν παρακολουθήσουν τα κέρδη από τις ζημίες τους, για να τις προσέξουν, γρήγορα χρεοκοπούν. Επίσης και η προσοχή στους λογισμούς είναι απαραίτητη, διότι από απροσεξία μικρή πολλοί έκαψαν τα σπίτια τους και έμειναν στους δρόμους δυστυχισμένοι. (Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

Τόσο μεγάλη είναι η χάρη που παρέχεται με τα άγια μυστήρια, ώστε έχει τη δύναμη να καθαρίσει και να αναγεννήσει κάθε άνθρωπο.

(Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

Τὸν ἱεροκήρυκα νὰ τὸν ἀκοῦτε, ἀλλὰ μὴ ζυγώνετε πολύ. Ὅλοι ἄνθρωποι εἴμεθα. Πιθανὸν νὰ διαπιστώσετε ἀδυναμίες καὶ νὰ πεῖτε ἄλλα λέει καὶ ἄλλα πράττει.(Γέρων Ἱερώνυμος τῆς Αἴγινας)

Η απελπισία είναι η απώλεια της συνειδήσεως ότι ο Θεός θέλει να μας δώσει την αιώνια ζωή. Ο κόσμος ζει στην απελπισία. Οι άνθρωποι έχουν καταδικάσει οι ίδιοι τον εαυτό τους στον θάνατο.

(Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ)

Συνειδητοποίησε ἁμαρτωλέ, ὅτι μόνο στὸν ἴδιο τὸ Θεὸ ἀνήκει ἡ κρίση τῆς δημιουργίας Του. ( Ἀββᾶς Ναζάριος )

Δική μας χαρά είναι ο Χριστός. Με τα πάθη Του μας έγραψε στο βιβλίο της ζωής, και στη βασιλεία των ουρανών θα είμαστε αιώνια με τον Θεό και θα βλέπουμε τη δόξα Του και θα ευφραινόμαστε μαζί Του. Η χαρά μας είναι το Άγιο Πνεύμα. Είναι τόσο γλυκό και ευχάριστο! Αυτό μαρτυρεί στην ψυχή για τη σωτηρία.

(Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης)

Ο ησυχασμός δεν είναι μόνο για τους μοναχούς και για όσους έχουν αποταγεί τον κόσμο· είναι για κάθε αληθινό χριστιανό. Ησυχασμός είναι εσωτερική κατάσταση, είναι συνεχής «διαμονή εν τω Θεώ και καθαρότης νοός». Ησυχασμός είναι ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτεται ο χώρος της καρδίας, το κέντρο της υπάρξεως του ανθρώπου, αυτό που μπορεί να χαρακτηρισθεί πρόσωπο.

(Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός)

Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο να χρησιμοποιεί την φύση όχι ως τύραννος, αλλά με αρχοντιά. Να μη κάνει κατάχρηση της δημιουργίας, αλλά ευχαριστιακή χρήση. Σήμερα ο άνθρωπος δεν χρησιμοποιεί την φύση λογικά, αλλά συμπεριφέρεται εγωιστικά και παράλογα, με αποτέλεσμα να καταστρέφει το φυσικό του περιβάλλον και μέσα σ’ αυτό να καταστρέφεται και ο ίδιος.

(Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης (Καψάνης))

Ἡμεῖς νὰ ζητῶμεν τὸ ἔλεος τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ νὰ ἐπιμεληθῶμεν τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς, καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ ἔρχονται μόνα τους χωρὶς τὴν ζήτησιν ἡμῶν. ( Γέρων Ἰωσὴφ ὁ ἡσυχαστής )

Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι είναι στα λόγια Χριστιανοί, όχι όμως και στα έργα. Και αυτό γιατί δεν έχουνε εμπιστοσύνη στο Θεό, η οποία δίνει ηρεμία και ειρήνη στον άνθρωπο, οτιδήποτε και αν του συμβεί. (Δημήτριος Παναγόπουλος, ιεροκήρυκας)

Όλες σχεδόν οι αρρώστιες προέρχονται από έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό και αυτό δημιουργεί άγχος. Το άγχος το δημιουργεί η κατάργηση του θρησκευτικού αισθήματος. Αν δεν έχετε έρωτα για τον Χριστό, αν δεν ασχολείσθε με άγια πράγματα, σίγουρα θα γεμίσετε με μελαγχολία και κακό.

(Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Εάν επιτρέψει ο Κύριος να δοκιμάσει ο άνθρωπος ασθένειες, τότε Εκείνος θα του δώσει και την δύναμη της υπομονής. Όποιος υποφέρει την ασθένειά του με υπομονή και ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, στεφανώνεται σαν μάρτυρας και αγωνιστής. Όπως το κερί αν δεν θερμανθεί και μαλακώσει, δεν μπορεί να δεχθεί επάνω του την σφραγίδα, έτσι και η ψυχή, χωρίς να δοκιμασθεί με τους κόπους και τις ασθένειες δεν μπορεί να λάβει επάνω της την σφραγίδα της αρετής. (Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ)

Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος πρέπει νὰ τὰ κάνει ὅλα γιὰ τὸ κοινὸ ὄφελος καὶ τὴν ἐπιτυχία τῆς ζωῆς τῶν ἄλλων.( Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

Πρέπει να τιμάμε κάθε άνθρωπο, έστω κι αν στη ψυχή του φέρει τις πληγές της αμαρτίας. Οι πληγές, είναι πληγές που προξενεί ο διάβολος και η αμαρτία. Η εικόνα του όμως, εξακολουθεί να είναι εικόνα Θεού. Πρέπει να τον λυπόμαστε για τις πληγές του, να θλιβόμαστε, να προσευχόμαστε για εκείνον, όπως και για μας. Όλοι μας είμαστε ένα σώμα.

(Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)

Η αλήθεια βρίσκεται στο μέλλον όπως έχει αποκαλυφθεί στο πρόσωπο του Χριστού και αυτό είναι η εκκλησία που προσφέρει στον σύγχρονο κόσμο. Μια θετική διάσταση της ζωής, μια ελπιδοφόρα διάσταση της ζωής που μας δίνει εμπιστοσύνη, που μας κάνει να μην φοβόμαστε. (Πρωτοπρεσβύτερος Εμμανουήλ Κλάψης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Τιμίου Σταυρού Βοστώνης)

Η πίστη έχει ανάγκη από υπακοή και όχι από πολυπραγμοσύνη. Όταν ο Θεός διατάζει, πρέπει να πείθεσθε και όχι να ερευνάτε από περιέργεια. (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Ιησού Υιέ Θεού, ελέησόν με. Να είσαι λύτρωση στην αιχμαλωσία μου.

(Άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ)

Οι κόλακες είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί μας. Μας τυφλώνουν και δεν μας αφήνουν να δούμε τα πολλά μας ελαττώματα. Έτσι μας δυσκολεύουν στο δρόμο προς την τελειότητα, ιδιαίτερα αν είμαστε φίλαυτοι και δεν βλέπουμε μακριά. Γι’ αυτό και πρέπει να μην ακούμε αυτούς που μας κολακεύουν ή να τους αποφεύγουμε. Αλίμονο σ’ εκείνον που περιβάλλεται από κόλακες.

(Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)

Η λύπη σε πιέζει; Δεν πειράζει. Μια καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη, ταπείνωση και σοφία – η καρδιά που με αγώνα και κόπο έχει πληρωθεί μ’ ευγνωμοσύνη, ταπείνωση και σοφία – θα παρηγορηθεί πλούσια και θα ευλογηθεί με την απόκτηση της γαλήνης και της χαράς.

(Όσιος Μακάριος της Όπτινας)

Η πραγματική ζωή είναι σαν θωρηκτό, που δεν το προσβάλλει τίποτα. Έρχονται οι φουρτούνες κι εσύ δεν παθαίνεις τίποτα. Ενώ το αντίθετο γίνεται, όταν δεν αγωνίζεσαι. Αν μπορούσαμε να δούμε πόσο μας αγαπά ο Θεός, πόσο καλός είναι ο Θεός, θα τρελαινόμασταν.

(Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης)

Το βάθος και η δύναμη των θλίψεων που βιώθηκαν στη ζωή γέμισαν την καρδιά με συμπόνια για κάθε πάσχοντα. Η συμπάσχουσα αγάπη γεννά την ετοιμότητα για αυτοθυσία για το καλό του πλησίον.

(Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ)

Φθάσαμε, πατέρες, σ’ ένα τέτοιο σημείο, που μπορώ να πω ότι, όταν ήμασταν κοσμικοί, ήμασταν καλύτεροι. Τώρα δεν σηκώνουμε λόγο, δεν σηκώνουμε λόγο.

(Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)

Η πνευματική κρίση εκδηλώνεται με το ότι όντως έχουμε γίνει αδιάφοροι, αφιλόξενοι, ανυπόμονοι, καταναλωτικοί. Μας συνοδεύει μια βαθιά σύγχυση και απώλεια ταυτότητας, η στέρηση της εσωτερικής πληροφορίας του ποιοι πραγματικά είμεθα, και βέβαια η απουσία της εσωτερικής πληροφορίας ότι κάπου υπάρχει ο Θεός στη ζωή μας.

(Γέροντας Χριστόδουλος Καθηγούμενος Ι. Μ. Κουτλουμουσίου)